In de bloembol is de krokus,
  in de pit de appelboom,
  in de pop huist een belofte:
  vlinders  fladderen straks rond.
  In de koude van de winter
  groeit de lente ondergronds,
  nog verborgen tot het uitkomt,
  God ziet naar de schepping om.

  Elke stilte kent zijn zingen,
  zoekt een woord en melodie,
  ieder duister wacht een morgen
  in dat licht is alles nieuw.
  Het verleden bergt de toekomst,
  wat die brengt, je weet het niet,
  nog verborgen tot het uitkomt,
  God alleen herschept en ziet.

  In ons einde is de aanvang,
  in de tijd oneindigheid,
  in de twijfel ligt geloven,
  in ons leven eeuwigheid,
  in de dood het nieuwe leven,
  overwonnen alle strijd,
  nog verborgen tot het uitkomt,
  God alleen herkent die tijd.

  Lied 982